poniedziałek, 06 października 2008
How financial shocks have shaken politics

When Hank Paulson first came up with his bail-out strategy for the US banking system, he called finance ministers around the world to explain the details. “We need to dynamite this thing,” the US Treasury secretary said of his plan to end the freeze in global credit markets.

One European minister asked what would happen if the Treasury’s $700bn programme to buy up the banks’ toxic debts failed to crack the ice. “We have nothing else,” Mr Paulson replied bluntly. The Treasury secretary seems to have assumed that Congress would do as it was told. Perhaps gilded alumni of Goldman Sachs are unaccustomed to being over-ruled by mere politicians.

We must hope that by now Mr Paulson has a plan B – and, for that matter, a plan C. Even if, as is widely expected, the US House of Representatives overturns itself and passes a version of the package, few experts believe it will be enough of itself to restore trust to the banking system and confidence to the markets.

Endorsement of a flawed plan is now a necessary but not a necessarily sufficient condition for stability. The banks need new capital. Some will probably come from sovereign wealth funds. But taxpayers, Americans and Europeans will also have to stump up further in coming weeks and months.

Whatever the future course of the crisis – and, in the words of one central banker, “no one bets more than a couple of hours ahead on this one” – it is clear that several sticks of Mr Paulson’s dynamite have already exploded under politics.

Most immediately, the maelstrom on Wall Street has transformed the US election campaign. Three weeks or so ago it looked like the contest would be fought on John McCain’s chosen territory. Russia’s invasion of Georgia had put national security up in lights.

Sarah Palin’s addition to the McCain ticket seemed to some (I stress the “some”) a masterstroke: when Mr McCain was not reminding voters he was a war hero, the campaign could be fought on the well-trodden ground of culture wars. Haunted by past defeats, Democrats feared that the election would indeed turn on Barack Obama’s “otherness”.

That was then. We are back now to the economy, stupid. This must be Democrat ground. One message from the crisis has been the complete implosion, along with credit markets, of the authority of George W. Bush’s administration. Mr Bush is jeered by the Republican lawmakers who voted down the first Paulson package.

Mr McCain, for all his efforts at bipartisan grandstanding, will find it hard to escape guilt by association with the Bush administration. The Republican candidate came out of the party conventions three or four points ahead of Mr Obama in the opinion polls. In the latest polls Mr Obama has a lead of six or seven points.

Whatever the US election outcome, the political weather has shifted everywhere. Government is back. We have reached one of those “never again” moments. Even among voters who have little faith in government, things have gone too far. Why did politicians stand idly by while “spivs and speculators” were rigging the markets?

We should be careful here about drawing straight lines between left and right. The political reaction to the crisis has thrown up strange alliances and enmities. Thus some Democrats find themselves on the same side as free-market ideologues from the Republican right in rejecting socialisation of the banks’ losses. The first of these groups wants bankers sent to jail instead; the second worries that the animal spirits of capitalism will be fettered by the state.

Another of many ironies is that the closest ally of a Republican administration in Washington in first backing an open, liberal global financial system (and now the bail-out) has been a left-of-centre government in Britain.

To be fair, Gordon Brown, the British prime minister, has long pressed for better global surveillance of the financial system. But, until recently, he has scarcely been a disciple of tighter regulation. It was on Mr Brown’s recommendation, after all, that Alan Greenspan was honoured with a knighthood; and there is a plaque paying tribute to the now discredited former Federal Reserve chairman in the lobby of the British Treasury.

Peer Steinbrück, Germany’s Social Democrat finance minister, takes the prize for schadenfreude by predicting the crisis marks the end of America’s role as the financial superpower. The SPD is nothing if not predictable. Nicolas Sarkozy, the centre-right French president, by contrast, has tempered his criticisms of the US role. But there are plenty of Christian Democrats in Europe who boast privately that the turmoil provides satisfying vindication of their disdain for “Anglo-Saxon” neo-liberalism.

For their part, many centre-left politicians in Britain initially exulted at the idea that the Bush administration was “nationalising the banks”. Until, that is, the Paulson plan was re-described as a safety net for Wall Street plutocrats.

By the same token, many of those politicians now describing a future with a lot more government and lot less market have been careless of the fiscal realities. All these bail-outs, not to speak of the economic shock that will follow the financial one, are going to push up public borrowing. Even before the crisis, the US, and for that matter the UK, faced a burgeoning budget deficit. More government cannot mean much more spending.

All these tangles and tensions aside, the political ground has shifted. You can see that in Britain. Three weeks ago, Mr Brown seemed headed either for ejection by his own party or for defeat at the hands of David Cameron, the Conservative leader. Playing the “we believe in government card” and emphasising his own experience, Mr Brown seems to have won at least a temporary reprieve.

I am not sure how much difference it will make to Mr Brown’s fortunes in the long run – the voters, after all, have yet to feel the economic cost of the financial crisis. But for the moment at least Mr Cameron is struggling to strike a balance between instinctive deference to the market economy and the voters’ desire for retribution. This week he promised a “day of reckoning” for the authors of the mess, even as he declared that it should not be seen as a reason to bury the market.

Mr Cameron’s dilemma is instructive. Striking the right balance will not be easy – for the Conservative leader or anyone else – amid the cries of the populist lynch mobs on both left and right. But that is what serious politicians must do. Governments need to find a way to restrain financial markets without shackling them.

08:29, sublime86
Link Dodaj komentarz »
European leaders offer united front on crisis

PARIS, Oct 4 - European leaders vowed after crisis talks on Saturday to do all they could to fend off the financial mayhem that snowballed out of Wall Street and is now hitting banks in Europe.

They made statements of principle rather than proposing new concrete measures to deal with the worst financial crisis since the 1930s.

French President Nicolas Sarkozy, host, said that he and the leaders of Germany, Britain and Italy had agreed governments needed to act in a coordinated manner.

But he said he had never gone as far as to propose a pan-European crisis fund for banks -- something Berlin had balked at when talk of it surfaced a few days ago.

”We have taken a solemn undertaking as heads of states and government to support the banks and financial institutions in the face of this crisis,” he told a joint news conference held with other leaders.

German Chancellor Angela Merkel, keen not to become bankroller-in-chief as governments seek a joint response to the worst crisis since the 1930s, said those who caused the trouble must be made to help sort it out.

She stuck to that basic message at the news conference where leaders took turns to stress the need to restore confidence and work with other countries on short- and long-term strategy.

Sarkozy invited the three other leaders to the meeting in the hope of showing unity to restore confidence in the banking sector and an economy on the brink of recession in much of the developed world.

British Prime minister Gordon Brown said no sound and solvent bank would be allowed to fail for lack of liquidity and repeated the point at the news conference.

”We will continue to do whatever is necessary,” he said.

The summit follows approval on Friday by the US Congress of a $700-billion bank bailout plan to tackle a crisis sparked by a housing market collapse and a surge in bad mortgage debt.

”My administration will move as quickly as possible, but the benefits of this package will not all be felt immediately,” US President George W. Bush said in a radio address.

The fall-out from the crisis has redrawn the banking landscape on both sides of the Atlantic, paralysed wholesale money markets and caused huge volatility on stock markets.

As the leaders spoke, Belgium and Luxembourg were racing to find a buyer for what remained of bank and insurance group Fortis after the Netherlands government nationalised the bulk of the troubled Benelux outfit’s Dutch businesses in a rush operation on Friday.

Officials said emergency meetings were taking place in Belgium about the rump left after the 16.8 billion euro nationalisation by the Dutch, which took place less than a week after a first rescue attempt in which the three governments injected 11.2 billion euros ($15.4 billion).

Luxembourg’s economy minister said French bank BNP Paribas was one possible bidder for parts of Fortis and a solution had to be found by the end of the weekend.

The leaders in Paris highlighted several issues that needed to be addressed at a broader level, including a meeting of eurozone and EU finance ministers on Monday and Tuesday and, as soon as possible, a meeting of leaders of the G8 group of developed economic powers.

Among them was a call for restraints on executive pay and a pledge to work in the weeks ahead on the question of bank deposit insurance.

That is likely to focus on whether governments across the European Union should raise bank deposit protection levels to restore confidence.

Ireland annoyed some this week by promising to guarantee all bank deposits, a move that prompted some depositors in Britain to move savings to branches of Irish banks. In other countries, the protection level can be as low as 20,000 euros.

Merkel said that the European Central Bank and European Commission had been asked to discuss the matter with Dublin.

The four countries at the Paris summit are the four largest in Europe and also members of the G7 and G8 clubs of major industrial powers.

The G7 includes the United States, Japan and Canada as well and the G8 includes Russia as well.

European Central Bank President Jean-Claude Trichet and Jean-Claude Juncker, chairman and spokesman for the finance ministers of the euro currency zone, also attended the Paris summit, as did European Commission chief Jose Manuel Barroso.

The $700 billion bail-out approved by the US Congress is earmarked to buy up assets that turned toxic when the US housing market and sub-prime mortgage market collapsed.

Stocks, which had been higher before the vote, dropped, with the S&P 500 index closing at its lowest level in almost four years as investors focused less on recession risk rather than the hope of relief.

08:28, sublime86
Link Dodaj komentarz »
Pawlak: Polska nie odczuje skutków amerykańskiego kryzysu

Wzrost gospodarczy Polski jest zależny od czynników wewnętrznych. Pozwala to mieć nadzieję, że nasza gospodarka utrzyma w przyszłym roku wysokie tempo wzrostu - ocenia w rozmowie zamieszczonej przez "Rzeczpospolitą" wicepremier i minister gospodarki Waldemar Pawlak.

Zobacz powiekszenie
Waldemar Pawlak
Wyjaśnia, że podstawą dynamicznego wzrostu w naszym kraju są z jednej strony spożycie wewnętrzne, a z drugiej ? inwestycje. Te czynniki sprzyjają rozwojowi gospodarki. Polska ma stosunkowo dobrą pozycję, bo nie ma żadnych powiązań, które by przenosiły negatywne zjawiska z USA na grunt polski.

Zdaniem wicepremiera, nie jest to łatwe do określenia przy jakim kursie złotego do euro Polska powinna wejść do ERM2. Potrzebne jest znalezienie równowagi. Po wejściu do UE i strefy Schengen, a także po zwiększeniu wolumenu wymiany międzynarodowej (w latach 2002 ? 2007 nasz eksport wzrósł trzykrotnie, import dwukrotnie), nasze obroty handlowe są na poziomie ok. 300 mld dolarów w stosunku do ok. 500 mld dolarów PKB. - Kupując dużo i eksportując dużo, stajemy się mniej wrażliwi na poziom kursu - podkreśla Pawlak.
Odnosząc się do sytuacji w górnictwie, wicepremier wskazuje, że w tej chwili mamy skumulowane dziesięć lat zaniedbań. Na to nałożyły się jeszcze zupełnie niezrozumiałe eksperymenty z kadrą zarządzającą kopalniami. Doprowadziło to do sytuacji, w której w ubiegłym roku nie zrealizowano planów wydobycia.

- Musimy zatem przegrupować środki i uruchomić inwestycje początkowe, aby węgla na krajowe potrzeby było pod dostatkiem. W tym roku będziemy prowadzili prace nad przegrupowaniem struktury sprzedaży, żeby węgiel został w kraju. Nie ma bowiem uzasadnienia, by sprzedawać go za granicę, a jednocześnie importować gorszy na potrzeby energetyki czy przemysłu koksowego - zapowiada Waldemar Pawlak.

08:25, sublime86
Link Dodaj komentarz »
Zasady prawa cywilnego


1. U podłoża kżdego systemu prawnego, a w jego ramach gałęzi prawa, leżą pewne podstawowe założenia wyrażające charakterystyczne dla danego systemu czy gałęzi rozwiązania instytucjonalne. W sferze prawa cywilnego są one określane jako zasady tego prawa. Stanowia one idee przewodnie obowiązującego u nas kodeksu cywilnego oraz kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a także innych ustaw regulujących stosunki cywilno-prawne.Założenia te stanowią przejawy panujących  w kraju stosunków społeczno-gospodarczych.

Decydująe o zasadach naszego prawa cywilnego podłoże na przełomie lat osiemdziesiątych uległo na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewiędziestątych diamteralnej zmianie. Najogólniej rzecz ujmując, można powiedzieć, że gospodarkę nakazową zastąpiła gospodarka rynkowa, a system polityczny polegający na rządach jednej partii, a więc system określany jako totalitarny- zastąpił ustrój demokratyczny ze wszystkimi właśmiwymi mu instytucjami jak rządy prawa, parlamentaryzm, niezawisłość sądowa, woność jednostki.

Gosporadka nakazowo-rozdzielcza charkateryzowała się tym, że zycie gospodarcze było kształtowane z góry przez idące nakazy i zakazy. Była ięc określana jako gospodarka planowa.

Podstawą gospodarki planowej była własność społeczna, w jej granicach zaś priorytetową pozycję miała własność państwowa: dalszy rozwój miał prowadzić dopełnego upaństwowienia wszelkiego mienia produkcyjnego. W dziedzinie prawa konsekwencją tego było, że własnośc społeczna korzystała z wielu przywilejów, także w sferze prawa cywilnego, np. nieruchomości państwowe nie ulegały zasiedzeniu lub roszczenie o wydanie rzeczy ruchomej stanowiącej własność państwową nie ulegało w stosunku do osoby fizycznej przedwnieniu.

U podstaw ówczesnego ustroju legła idea nacjonalizacji własności prywatnej, idea, którą w przeważającym zakresie zrealizowano już w latach czterdziestych. W szczególności złożyły się na to następujące akty normatywne: 3.01l.1946, o przejęciu na własość pańswta podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, dekret PKWN z 6.09.1944 o przeprowadzeniu reformy ronej, dekret PKWN z 12.12.1944 o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Pańswta.drastyczny charakter ówczesnej sytuacji powgłebiał fakt, że ustawodawca wybrła model nacjonalizacji bez odszkodowania. Nacjonalizację uzupełniały także inne formy uspołecznenia, w szczególności kolektywizacja rolnictwa w drodze tworzenia i popieraniatzw. rolniczych spółdzielni produkcyjnych będących odpowiednikiem radzieckich kołchozów.

Powyższe przeminay gospodarcze przyniosły opłakane skutki. Niedbalstwo, nieuczciwość, brak poczucia odpowiedzialności a także dowolność w planowaniu powodowały, że produkowano towary o niskim standarcie (tzw. buble), które nie wytrzymywały konkurencji z produkcją krajów kapitalistycznychi nieznajdowały w tych krajach nabywców. Produkowano dla samej produkcji i dla wykonania planua nie w tym celu, aby wyprodukowany towar sprzedać. Działo się tak dlatego, że przediębiortstwa uspołecznione nie miały rzeczywistego właściciela. Jednostka państwowa nie mogła sprostać wymaganiom, jakie stawiane są przed prawdziwym właścicielem. Konsekwencja powyższego było załamanie się teog modelu gospodarki w końcu lat osiemdziesiątych.

Te ujemne zjawiska ma usunąć gospodarka wolnego rynku, w ramach której czynnikiem rządzącym życiem gospodarczym jest rynek, a więc działające na nim prawa ekonomiczne, a wśród nich prawo popytu i podazy.Dzięki temu producent produkuje tyle, ile może zbyć i takiej jakości, aby jego towar był na rynku konkurencyjny. W gospodarce tej rządzi zasada równego startu wszystkich podmiotów gospodarujących. Dało temu wyraz orzecenie NSA z 27.02.1991r., w myśl którego uchwała rady narodowej eliminująca ze zfery handlu i usług jednostki uspołecznione jest sprzeczna z zasadą swobody działalności gospodarczej bez względu na formę własności, ograniczenie może miec miejsce tylko w ustawie. Dominujące znaczenie w gospodarce rynkowej ma własność prywatna. W łasność państwowa wwystępuje także, ale w ograniczonym zakresie i tylke wtedy, gdy wymagają teog warunki szczególne. Inaczej mówiąc, konieczna stała się zakojona na szeroka skalę akcja stanowiąca odwrotnośc nacjonalizacji, a więc prywatyzacja mienia państwowego.

08:23, sublime86
Link Dodaj komentarz »