wtorek, 09 lutego 2010



Kiev, Ukraine- The apparent victory of Russia's preferred candidate in the Ukrainian presidential race maybe a relief to Vladimir V. Putin who has long sought to discredit his neighbour's raucous democracy and its drift to the West.

But it comes with a catch: the election won by the candidate, Victor F. Yanukovich, was highly compettitve, unpredictable and relatively fair- just the kind of major contest thathas not been held in Russia since Mr.Putin, the prime minister,consolidatedpower.


On Monday, for example, European election monitors praised the election that was held Sunday, calling it an "impressive display of democracy". Ukraine's election, in other words, did not follow the Kremilin' blueprint and, if anything, seemed to highlight the flaws in the system in Russia. As such, it presented a kind of alternative model for the former Soviet Union.


The official tally released on Monday showed that the opposition lader, Mr Yanukowich, defeated Prime Minister Yulia V. Tymoshenko by three percentage points, giving him a comeback from his loss in the 2004 Orange Revolution.

Ms. Tymoshenko helped spearhead the Orange Revolution, which first brought Western- style democrcy to Ukraine. While her defeat might indicate a rejection of the revolution, the fact that the country carried out a contentious presidential election that was widely considered fair suggested that the Orange legacy had endured.


Olexiy Haran, professor of comparative politics at Kiev Mohyla University, said that many Ukrainians were disappointed with the Orange Revolution, given the political tumult of recent years, but they nonetheless appreciate what it has sown ;-)


"Ukrainians did not gain much of what they werepromised in the social or economic spheres in 2004, but at the same time they are enjoying democracy," Mr. Haran said. "They can criticize, they can watch television political talk shows with enthusiasm. They have real choices."

They would like order and stability, and they want strong leaders," he said. "But that does not mean theyare going to sacrifice their democratic freedoms. Thta is the difference with Russia."


Other analysts agreed, saying that while the public ousted the Orange government, it did not want to do away with all aspects of the Orange democracy. They said a blacklash would occur if Mr. Yanukovich tried to crack down.


The Ukrainian model mayhave particular resonance now with recent rumblings of discontent in Russia.


Late last month, antigovernment demonstrations in Kaliningrad, a region in western Russia physically separate from the rest of the country, drew thousand of people and seemd to catch the Kremlin off guard. Some protesters chanted for Mr. Putin's resignation, complaining about higher taxes and an economy weakened by the financial crisis.


And last week, a prominent politician from what had been perceived as a puppet opposition part unexpectedly turned on the Kremlin and lashed- out at Mr. Putin's domestic policies. "Is opposition  and criticism  dishonest?" siad the politician, Sergey Mironov."In a civilize society, this is the duty and goal of the opposition."


It is highly unlikely that Russia will soon have Ukrainian- style openness. The question now is, what will be the long-term impact across th former Soviet-Uion if Ukraine can follow its successful election with a relatively peaceful transition to a Yanukovich administration?


The Kremlin was alarmed by the Orange Revolution, fearing that it would spread to other former Soviet republics, and has sought to tarnish it. Though it became apparent in recent months that Mr. Yanukovich might win, Mr. Putin did not refrain from attacking the Ukrainian system, saying that it bred political bedlam.


"We must not in any way allow the Ukrainization of political life in Russia," he warned last month.


Kiev was calm on Monday, and there was no indication that the kind of mass street protests that broke out with the Orange Revolution would occur this weeks.


Ms. Tymoshenko refused to concede the race, despite appeals for her to do so by Mr. Yanukovich and European election monitors. She was uncharacteristically quiet and did not make any public remarks, cancelling two news conferences. Given Mr. Yanukovich's edge, it may be difficult for her to dispute the results.

The election certainly had problems, with each side accusing the other of fraud and other violations :(


Ukraine's television channels, mostly owned by oligarchs, sometimes seemed in the pocket of one candidate or another. Even before the campaign, many Ukrainians said the Orange government was so consumed by internal conflicts that it faled to manage the country.


In the short term, the Kremlin may have benefited from the election. Relations were tense under the incumbent president, VictorA. Yushchenko, an Orange leader wo wanted to pull Ukraine away from Moscow's orbit by joining NATO.


Mr. Yanukovich does not support NATO membership and has indicated that he will abandon some other initiatives opposed by Russia.


During the Orange Revolution, Mr. Yanukovich was assailed by his opponents as a Kremlin pawn. But in an example of the Orange influence, he has sought to refine his image and has chamioned Ukraine's ties with Europe.


Still, Kirill A. Frolov, a Ukrainian expert at the Institute of the Commonwealth of Independent States, a Kremlin-connected research group in Moscow, said he doubted that Mr. Yanukovich would be able to calm Ukraine’s political discord.

He said people want stability, such as that created by Mr. Putin, which he added is why other countries do not want their own so-called color revolutions.

“Russia should be much more of a model for Ukraine than vice versa,” Mr. Frolov said.

Yet the positive verdict presented by the European monitors on Ukraine’s election might cause others in the region to draw different conclusions.

The monitors typically find most elections in the former Soviet Union to be essentially rigged. They often do not even observe ones in Russia, because their work has been so hampered by the authorities.

“Some say the Orange Revolution has failed — I say no,” said Matyas Eorsi, head of the observer delegation in Ukraine from the Council of Europe’s Parliamentary Assembly. “Thanks to the Orange Revolution, democratic elections in Ukraine are now a reality.”



We’ve always known that America’s reign as the world’s greatest nation would eventually end. But most of us imagined that our downfall, when it came, would be something grand and tragic.

Skip to next paragraph

What we’re getting instead is less a tragedy than a deadly farce. Instead of fraying under the strain of imperial overstretch, we’re paralyzed by procedure. Instead of re-enacting the decline and fall of Rome, we’re re-enacting the dissolution of 18th-century Poland.

A brief history lesson: In the 17th and 18th centuries, the Polish legislature, the Sejm, operated on the unanimity principle: any member could nullify legislation by shouting “I do not allow!” This made the nation largely ungovernable, and neighboring regimes began hacking off pieces of its territory. By 1795 Poland had disappeared, not to re-emerge for more than a century.

Today, the U.S. Senate seems determined to make the Sejm look good by comparison.

Last week, after nine months, the Senate finally approved Martha Johnson to head the General Services Administration, which runs government buildings and purchases supplies. It’s an essentially nonpolitical position, and nobody questioned Ms. Johnson’s qualifications: she was approved by a vote of 94 to 2. But Senator Christopher Bond, Republican of Missouri, had put a “hold” on her appointment to pressure the government into approving a building project in Kansas City.

This dubious achievement may have inspired Senator Richard Shelby, Republican of Alabama. In any case, Mr. Shelby has now placed a hold on all outstanding Obama administration nominations — about 70 high-level government positions — until his state gets a tanker contract and a counterterrorism center.

What gives individual senators this kind of power? Much of the Senate’s business relies on unanimous consent: it’s difficult to get anything done unless everyone agrees on procedure. And a tradition has grown up under which senators, in return for not gumming up everything, get the right to block nominees they don’t like.

In the past, holds were used sparingly. That’s because, as a Congressional Research Service report on the practice says, the Senate used to be ruled by “traditions of comity, courtesy, reciprocity, and accommodation.” But that was then. Rules that used to be workable have become crippling now that one of the nation’s major political parties has descended into nihilism, seeing no harm — in fact, political dividends — in making the nation ungovernable.

How bad is it? It’s so bad that I miss Newt Gingrich.

Readers may recall that in 1995 Mr. Gingrich, then speaker of the House, cut off the federal government’s funding and forced a temporary government shutdown. It was ugly and extreme, but at least Mr. Gingrich had specific demands: he wanted Bill Clinton to agree to sharp cuts in Medicare.

Today, by contrast, the Republican leaders refuse to offer any specific proposals. They inveigh against the deficit — and last month their senators voted in lockstep against any increase in the federal debt limit, a move that would have precipitated another government shutdown if Democrats hadn’t had 60 votes. But they also denounce anything that might actually reduce the deficit, including, ironically, any effort to spend Medicare funds more wisely.

And with the national G.O.P. having abdicated any responsibility for making things work, it’s only natural that individual senators should feel free to take the nation hostage until they get their pet projects funded.

The truth is that given the state of American politics, the way the Senate works is no longer consistent with a functioning government. Senators themselves should recognize this fact and push through changes in those rules, including eliminating or at least limiting the filibuster. This is something they could and should do, by majority vote, on the first day of the next Senate session.

Don’t hold your breath. As it is, Democrats don’t even seem able to score political points by highlighting their opponents’ obstructionism.

It should be a simple message (and it should have been the central message in Massachusetts): a vote for a Republican, no matter what you think of him as a person, is a vote for paralysis. But by now, we know how the Obama administration deals with those who would destroy it: it goes straight for the capillaries. Sure enough, Robert Gibbs, the White House press secretary, accused Mr. Shelby of “silliness.” Yep, that will really resonate with voters.

After the dissolution of Poland, a Polish officer serving under Napoleon penned a song that eventually — after the country’s post-World War I resurrection — became the country’s national anthem. It begins, “Poland is not yet lost.”

Well, America is not yet lost. But the Senate is working on it.








13:15, sublime86
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 15 lutego 2009
W związku z faktem, iż w czasach najdawniejszych jedyną drogą dochodzenia swoich praw prywatnych była tzw. pomoc własna rozrastała się w coraz większym stopniu anarchia i bezprawie. Działania prawodawcze miały za zadanie skrócenie tego procederu i wprowadzenie rozwiązywania sporów przed oblicze sądów. Już Marek Aureliusz w decretum divi Marci stwierdza utratę wierzytelności dochodzonej z pominięciem drogi sądowej a konstytucje późniejszych cesarzy mówią o utracie prawa własności dochodzonej w ten sam sposób. Prawo w coraz to szerszy sposób regulowało sposoby nabywania i zbywania własności zmuszając obywateli do trzymania się litery prawa. Zakaz przemocy pod groźbą nieważności i wiele innych przepisów dało początek rozwojowi procesu rzymskiego, który dawał początek praworządności i likwidował bezprawie. Pomoc własna została zastąpiona pomocą państwową. Pierwszym typem procesu rzymskiego był proces legisakcyjny który pojawił się już w ustawie XII tablic. W III w. p.n.e. Pojawił się drugi typ procesu zwany formułkowym i choć pojawił się tak wcześnie to praktycznie obowiązywał dopiero od ok.130r. p.n.e. Proces legisakcyjny zniesiono w 17 r. p.n.e. Likwidując w ten sposób dualizm procesowy, lecz taki stan rzeczy nie trwał długo gdyż już w okresie pryncypatu pojawia się nowy proces - kognicyjny. Początkowo jest to proces nadzwyczajny, lecz z czasem przejmuje on dominującą rolę i wypiera całkowicie proces formułkowy.

Wymiar sprawiedliwości spoczywał początkowo w rękach władzy państwowej jednak wraz z rozwojem społeczno-gospodarczym i co za tym idzie zwiększoną ilością sporów, które należało rozstrzygać, władcy znajdowali sobie zastępców. Zastrzegli jednak sobie możliwość sprawowania kontroli oraz interwencję w każdą prowadzoną sprawę. Początkowo wymiar sprawiedliwości przejęli konsulowie jednak po 367r., kiedy to wprowadzono pretury powinność ta przeszła w ręce pretorów. Pretorowie byli delegowani z Rzymu lub też powoływani przez władze municypalne. Pretor miał za zadanie czuwanie nad przebiegiem procesu w pierwszej fazie, udzielał ochrony poza procesowej oraz prowadził nadzór nad sprawowaniem opieki. Nieodzowny był udział pretora w niektórych czynnościach prawnych a po 242 r. p.n.e. Pretor sprawował także jurysdykcję w sporach, w których przynajmniej jedną ze stron był obywatel z poza cesarstwa.

Pomoc własna była w dawnych czasach jedynym sposobem dochodzenia swoich praw. Była ona stosowana zarówno przez jednostki jak i zorganizowane grupy ludzi. O ile stosowanie pomocy własnej w sprawach jasnych i oczywistych było uzasadnione o tyle coraz częściej zaczęto stosować ją dla własnych celów i dla uzyskania stosownych korzyści. Pomoc własna mogła być, więc zaczepna, czyli zmierzająca do zmiany istniejącego stanu rzeczy i obronna, czyli taka, która miała za zadanie utrzymanie danego stanu rzeczy. Pomoc własna o charakterze zaczepnym była bardzo groźna dla ładu i porządku publicznego, ponieważ prowadziła do anarchii i co najważniejsze do bezprawia, z którym nie mogła godzić się władza państwowa. Wprowadzono liczne ustawy zabraniające stosowania tego typu pomocy pod bardzo surowymi sankcjami z konfiskatą majątku i infamią włącznie. Obrona konieczna jest typem pomocy własnej o charakterze defensywnym i opiera się na słowach Paulusa, że:można bronić się przed siłą przy pomocy siły. Trudno jednakże ocenić po pierwsze granice obrony koniecznej, co do siły, przed którą należy się bronić a po wtóre, z jaką siłą należy się bronić.
Rozstrzyganie sporów mogło odbywać się na sposób: pomocy własnej, interwencji państwowej i polubownego rozstrzygania sporów. Polubowne rozstrzyganie sporów polegało na powołaniu w drodze nieformalnego porozumienia (compromissum) arbitra ( prywatnej osoby, która podejmowała się rozstrzygnięcia danego sporu) Orzeczenie arbitra było zagwarantowane przez same strony pod rygorem kar umownych. Wykonanie funkcji arbitra po dobrowolnym jej przyjęciu gwarantował pretor środkami urzędowego nacisku. Rozstrzygnięcia takie cechowały się szybkością i łagodnością rozwiązywania sporów oraz umożliwiała tzw. zamknięcie sporu w kręgu poinformowanych ludzi bez wiedzy szerokiej opinii publicznej.

Pojęcie iurisdictio w prawie rzymskim wiązało się z działalnością urzędników jurysdykcyjnych (gł. Pretorów). We współczesnym procesie cywilnym jurysdykcja oznacza kompetencje i uprawnienia właściwego organu państwa do rozstrzygania sporów cywilnych. Jurysdykcja oznacza również zakres terytorialny, osobowy i rzeczowy, którego te kompetencje dotyczą. Jurysdykcja wynika z mocy przepisów prawa lub z mocy decyzji zainteresowanych stron. Iurisdictio była częścią najwyższej władzy państwowej -początkowo sprawowana przez konsuli następnie przez pretorów a obok nich funkcje tę sprawowali również edylowie kuralni (jurysdykcja karna) i na prowincjach namiestnicy. W okresie republiki rzymskiej i pryncypatu iurisdictio w sprawach prywatnych to udzielanie ochrony prawnej w postaci przyznania skargi, powództwa (dare actionem, ) co oznaczało danie upoważnienia rozstrzygania sprawy przez sędziego prywatnego(jednoosobowo) lub przez zespół sędziów. W tym sensie w procesie legisakcyjnym i formułkowym (okres przedklasyczny i klasyczny) nie wolno było wiązać jurysdykcji z kompetencjami do rozstrzygania sporów prywatnoprawnych. W rzymskim procesie karnym urzędnik rozstrzygał sprawę orzekając karę publiczną (istniała możliwość odwołania się od decyzji do zgromadzenia ludowego. Ochrona prawna, której udzielał prawnik jurysdykcyjny odbywała się poprzez danie skargi / powództwa. Skargi te dzieliły się na: Iudicia legitima (miały miejsce, gdy proces odbywał się w Rzymie lub w odległości jednej mili od miasta sprawę rozstrzygał sędzia jednoosobowo a rozstrzygnięcie musiało nastąpić nie później jak w ciągu półtora roku) Iudicia quae imperio continentur ( sprawa spełniająca warunki iudicia legima była prowadzona przez zespół sędziów, była prowadzona poza granicami Rzymu lub, choć jedna ze stron lub sędzia nie mieli obywatelstwa rzymskiego a proces taki winien zakończyć się w czasie trwania kadencji urzędnika). Pojęcie iurisdictio zmieniło się w okresie rozwiniętego procesu kognicyjnego, gdy urzędnik stał się sędzią rozstrzygającym sprawę z nadania władzy cesarskiej. Termin iurisdictio nabrał wtedy znaczenia, w jakim używany jest do dzisiaj.

Rzymska magistra tura jurysdykcyjna miała za zadanie utrzymanie ładu wewnętrznego przy pomocy prawa (nie zawsze określonego), co doprowadziło do sytuacji, w której magistra tury obracały się pomiędzy stosowaniem a tworzeniem prawa. Chociaż magistratury nie miały władzy ustawodawczej to faktycznie tworzyli nowe prawo na mocy "imperium i ius, edicendi" ( imperium - zakres władzy magistratury nie ściśle określony, ius edicendi - prawo ogłaszania zakresu praw, jaki będzie stosowany przez magistraturę. Początkowo ustny a następnie w formie pisemnego edyktu mającego moc wiążącą w czasie trwania kadencji magistratury. Edykty magistratur rzymskich doprowadziły do uformowania osobnego prawa obowiązującego pod nazwą ius honorarium
Ochrona praw prywatnych iurisdictio należała najpierw do konsulów (jurysdykcja niesporna) a następnie do pretorów (jurysdykcja sporna). Magistratury składały się z magistratusa, który dobierał sobie radę przyboczną ( uczeni juryści) niższy personel (pisarze, posłańcy)

Władza rozstrzygania sporów nazywała się władzą jurysdykcyjną (iurisdictio) a tę można podzielić na:
Iurisdictio voluntaria ( niesporna) - polegała na wykonywaniu przez magistraturę pewnych aktów prawnych pomiędzy stronami nie będącymi w sporze a prowadził ją głównie pretor lub konsul.
Iurisdictio contentiosa (sporna) - przysługiwała magistraturą rzymskim w i była wykonywana wówczas, gdy strony procesu pozostawały w sporze a spór ten rozstrzygano na drodze procesowej, w której magistratury udzielały odpowiedniej skargi osobom o to proszącym.
Sędzia w prawie rzymskim był typową postacią procesu legisakcyjnego i formułkowego. Sędzia jednostkowy (iudex unus) był osoba prywatną (iudex privatus) powoływaną tylko do rozpatrzenia konkretnej sprawy. Sędziego powoływała magistratura lub uczestnicy sporu. Lista sędziów była ograniczona do (w okresie republiki) osób wyznaczonych przez pretorów (o okresie cesarstwa) wyznaczonych przez cesarza. W procesie formułkowym strony mogły powoływać sędziego z poza listy byle by tylko spełniał on określone wymogi i uzyskał aprobatę pretora. Od sędziego nie wymagano wykształcenia prawniczego.

W Rzymie poza procesami rozstrzyganymi przez sędziów jednoosobowo istniały i były bardzo popularne sądy kolegialne (recuperatores), które zajmowały się bardzo szerokim wachlarzem spraw. Sądy decemwiralne ( 10-osobowe) rozstrzygały procesy o wolność, centumwiralne (105 osobowe- sąd stu mężów)zajmowały się procesami spadkowymi a sprawami peregrynów zajmowały się sądy kolegialne ( 3-5 sędziów)
Sady kolegialne zajmowały się - - w zasadzie sprawami mieszanymi tzn. dotyczącymi rzymian i Peregrynów oraz sprawami szczególnej wagi.

Sąd centumwiralny i decemwiralny to odmiany sądu kolegialnego różniły się od siebie zarówno ilością sędziów jak i zakresem rozpatrywanych spraw. Nazwa pierwszego pochodzi od ilości sędziów ( sąd stu mężów- faktycznie obradowało 105) a w poszczególnych sprawach występowały tylko wyznaczone z całości zespoły. Zajmował się on w zasadzie poważnymi sprawami spadkowymi lub częściowo sprawami o własność gruntów. Obowiązywała tu zawsze procedura procesu legisakcyjnego. Sąd decemwiralny - 10 osobowy rozstrzygał spory o wolność.

Zdolność procesowa to zdolność do występowania w procesie w ogóle. Zaznaczyć należy, że nie każda osoba mogła występować w roli strony procesowej (należało mieć zdolność procesową i legitymację procesową). Zdolności procesowej nie posiadały: Osoby niedojrzałe, chore umysłowo, niewolnicy, kobiety (do czasów Dioklecjana).

Zdolność procesowa to zdolność do występowania w procesie w ogóle., Legitymacja procesowa zaś była uprawnieniem do występowania w konkretnej sprawie w charakterze bądź to powoda (legitymacja czynna) czy też pozwanego ( legitymacja bierna).

Uprawnienie do występowania w konkretnej sprawie w charakterze bądź to powoda (legitymacja czynna) czy też pozwanego ( legitymacja bierna).

Swój początek wywodzi z bardzo uciążliwego wymogu w procesie legisakcyjnym polegającego na osobistym prowadzeniu sprawy. Osoby chore mogły z biegiem lat wyznaczać sobie zastępców procesowych, którzy mieli za zadanie bronić jej interesów. W procesie formułkowym zaczęto dopuszczać kognitorów i prokuratorów jako osoby będące zastępcami procesowymi. Kognitor był ustanawiany w sposób formalny w obecności przeciwnika procesowego, prokurator zaś najczęściej był osobą podległa stronie wyznaczającej go na swojego zastępcę a więc pełnił on tę funkcję w ramach szeroko pojętych swoich obowiązków dla danej osoby. Prokuratorów wyznaczały, więc w szczególności osoby zamożne. Zastępca taki miał, więc upoważnienie nadane mu w sposób nieformalny bez obecności przeciwnika a zdarzały się także przypadki go osoba taka nie miała upoważnienia w ogóle ( falsus procurator) Z biegiem lat funkcja kognitora zanikła i pozostał tylko procurator.

Czas - postępowania przed sądami mogły być przeprowadzane tylko w dni dozwolone (dies fasti) natomiast nie można było tego czynić w dni poświęcone bogom lub też w dni obrad zgromadzenia ludowego. Ponadto dla sędziów prywatnych wyłączone z obrad były dni ferii wiosennych i jesiennych. Miejsce - w Rzymie obowiązywała zasada jawności procesu, której skrzętnie przestrzegano tak, więc procesy odbywały się najczęściej na głównych placach w centrum miasta (forum). Odstępstwem od tej zasady były procesy niesporne takie jak wyzwolenie niewolnika, które z racji niskiej rangi odbywały się nawet na ulicy podczas zaczepienia pretora przez strony zainteresowane.

Właściwość sądową w Rzymie podzielono na: właściwość rzeczową tj. podzielono kompetencje poszczególnych organów prawnych do rozpatrywania tylko i wyłącznie spraw będących w jej jurysdykcji (np. sprawy spadkowe sądy centumwiralne). Właściwość miejscowa zaś była odzwierciedleniem do dziś istniejącej zasady Actor sequitur forum rei a więc powód idzie za sądem pozwanego. W Rzymie istniało odstępstwo od tej zasady wtedy, gdy obie strony się w ten sposób umówiły, bądź też np., gdy proces toczył się o nieruchomość i dla łatwiejszego gromadzenia dowodów łatwiej było go prowadzić w miejscu położenia nieruchomości.
Właściwość miejscowa zaś była odzwierciedleniem do dziś istniejącej zasady Actor sequitur forum rei a więc powód idzie za sądem pozwanego. W Rzymie istniało odstępstwo od tej zasady wtedy, gdy obie strony się w ten sposób umówiły, bądź też np., gdy proces toczył się o nieruchomość i dla łatwiejszego gromadzenia dowodów łatwiej było go prowadzić w miejscu położenia nieruchomości.
W Rzymie istniały odstępstwa od zasady Actor sequitur forum rei, które nazywano Prorogatio fori lub też forum prorogatum. Polegały one na zmianie miejsca prowadzenia procesu. Występowały one 10 wtedy, gdy obie strony się w ten sposób umówiły, bądź też np., gdy proces toczył się o nieruchomość i dla łatwiejszego gromadzenia dowodów łatwiej było go prowadzić w miejscu położenia nieruchomości.

19:35, sublime86
Link Dodaj komentarz »
Omawiając źródła tworzenia prawa rzymskiego musimy mówić o fontes iuris oriundi tj. źródłach powstania prawa[czynniki prawotwórcze tj. decyzje klas panujących ustanawiające, uznające lub ustalające normy prawne i fontes iuris cognoscendi tj. źródłach poznania prawa 5 tzn. efektów działania czynników prawotwórczych.
Pierwszym źródłem w okresie archaicznym był zwyczaj zakorzeniony w tradycji. W okresie przedklasycznym źródłami prawa pozostawały zwyczaje oraz opierano się na uchwałach zgromadzeń ludowych oraz decyzji jurystów tzw. Magistratu. Z biegiem lat uchwały zgromadzeń ludowych były wypierane i w okresie klasycznym I w. n.e. Zostały całkowicie zniesione a ich rolę przejmuje Senat i Cesarz, którego uchwały były jednogłośnie akceptowane. Charakterystycznym dla okresu klasycznego była też prawotwórcza działalność jurystów. W okresie poklasycznym nastąpiło skumulowanie całości władzy w rękach cesarza.

LEX DUADECIM TABULARUM - powstała w latach 451/450pne i zawierała szeroki wachlarz praw głównie skupiając się na prawie prywatnym, procesowym i postępowaniu egzekucyjnym w sprawach prywatnych. Ustawa ta powstała na skutek żądań plebejuszy, co do spisania prawa zwyczajowego, które w owych czasach było przez patrycjat dowolnie interpretowane. Głównym celem Ustawy XII tablic było uregulowanie konfliktu socjalnego wśród ludzi wolnych, lecz różniących się pozycją majątkową a co za tym idzie społeczną.
W starożytnym Rzymie ustawa ta była otoczona wielkim szacunkiem: była wywieszona na forum Romanum, dzieci uczyły się jej na pamięć a mimo to była to ustawa bardzo sformalizowana, kazuistyczna i przepojona elementami sakralnymi.
Systematyka: Tab. 1-3 prawo procesowe, 4/5- wewnętrzna organizacja rodziny i spadkobranie, 6-stosunki gospodarcze pomiędzy rodzinami rzymskimi, 7- prawo sąsiedzkie, 8- przestępstwa naruszające interes obywatela, 9/10- niektóre normy prawa sakralnego i publicznego, 11/12 - różne normy prawne.

O jurysprudencji klasycznej można mówić od początku pryncypatu do czasów Dioklecjana 284 r. n.e. .
Charakterystyczną cechą tego okresu była prawotwórcza działalność jurystów zdanie, których nabrało w owych czasach mocy wiążącej w rozpatrywaniu sporów prawnych. (IUS respondendi ex auctoritate principis).
Ius respondendi otrzymywali prawnicy osiadli w Rzymie, przez co ich liczba nie była wielka a autorytet, jakim byli obdarzeni sprawiał, że opinie przez nich wydawane były respektowane w analogicznych sprawach. W ten sposób dzieła prawników zaczęto stawiać na równi z obowiązującym prawem. W przypadkach, gdy dwóch prawników zajęło przeciwstawne sobie pozycje decydującym głosem było zdanie sędziego, który mógł przychylić się do jednej z opinii. W owych czasach powstały dwie szkoły przwnicze nazwane od nazwisk swoich przywódców: Sabinianie i Prokulejanie
Sławnymi jurystami owych czasów byli: LEBEO - konserwatywny pogląd z zachowaniem dawnego ustroju republikańskiego, który był śmiałym nowatorem w swoich pracach. SABINUS, którego dzieła stały się podstawą do ułożenia digestów a praca o prawie cywilnym była jedną z najważniejszych w owych czasach. JULIAN, który rozstrzygał w swoich pracach wiele kwestii będących -spornymi i wątpliwymi.
Po objęciu władzy przez Justyniana I w 527 nasiliły się tendencje do odbudowy dawnej świetności Imperium a co za tym idzie do odnowienia, ujednolicenia i stabilizacji systemu prawnego. Projekt tego systemu miał za zadanie utrwalić władzę cesarza i umocnić istniejące stosunki społeczne. W rok po objęciu władzy Justynian powołał komisję, której zadaniem było zebranie praw obowiązujących i usystematyzowanie ich. Stworzono Codex, vetus który z czasem okazał się niepoprawny i pełny sprzeczności, co zmusiło Justyniana do powołania nowej komisji złożonej z przewodniczącego Tryboniana i licznych wybitnych prawników.
W 533r. komisja ta przedłożyła na ręce cesarza dzieło zwane digestami lub, pandectami. Obok tego zbioru na polecenie cesarza powstawał także podręcznik do nauczania prawa nazywany Instytucjami, który ogłoszono także w 533r. Po stworzeniu Instytucji i Digestów uaktualniono jeszcze kodeks z 529 r., co zasadniczo zamknęło prace kodyfikacyjne za czasów Justyniana I. Za czasów swojego panowania wielokrotnie jeszcze Justynian wydawał Nowele [konstytucje] będące sposobem reformowania systemu prawnego. Prace prawników za czasów Justyniana można nazwać zwieńczeniem myśli prawniczej rzymian wykształconej w ciągu wieków.
Powstały w ten sposób Codex iuris civilis składający się z 4 części [ Codex, Digesta, Institutiones i Novella]
3 pierwsze składają się na właściwe dzieło Justyniana, 4 zaś obejmuje 2 późniejsze akty normatywne Justyniana i jego następców. Justynian nadał kodyfikatorom prawo dokonywania odpowiednich zmian w przejmowanych tekstach poprzez usuwanie nazw nieistniejących instytucji czy też dodawanie nowo powstałych, co umożliwiało stałe ujednolicanie kodeksu. W ten sposób ujednolicono dzieło i pozbawiono je wewnętrznych sprzeczności.
Justynian I zwany Wielkim nie nadał stworzonym przez siebie dziełom [ Instytucjom, Digestom, Kodeksowi] wspólnej nazwy. Dopiero w średniowieczu te dzieła zaczęto określać mianem Corpus Iuris civilis jako całość ustawodawcza stworzona przez Justyniana wespół z Nowelami przez niego stworzonymi. Codex iuris civilis składa się z 4 części [ Codex, Digesta, Institutiones i Novella]
3 pierwsze składają się na właściwe dzieło Justyniana, 4 zaś obejmuje 2 późniejsze akty normatywne Justyniana i jego następców. Justynian nadał kodyfikatorom prawo dokonywania odpowiednich zmian w przejmowanych tekstach poprzez usuwanie nazw nieistniejących instytucji czy też dodawanie nowo powstałych, co umożliwiało stałe ujednolicanie kodeksu. W ten sposób ujednolicono dzieło i pozbawiono je wewnętrznych sprzeczności.

Stworzony przez Justyniana Codex iuris civilis był trudno przyswajalny w cesarstwie wschodnim z wielu powodów. Po pierwsze był on spisany w języku łacińskim mało znanym w kraju, w którym panowała greka, po wtóre zakazy, co do interpretacji i komentowania digestów nie przyczyniły się do jego popularyzowania. Warunkiem szerszego zastosowania prawa justyniańskiego było jego objaśnienie uproszczenie i spopularyzowanie. W tym właśnie kierunku poszło prawo rzymskie-bizantyjskie Zaczęto tworzyć wyjaśnienia i przekładać zwłaszcza kodeks i Nowele na język grecki. Pisarze bizantyjscy stworzyli przeróbki prawa justyniańskiego, z których najważniejszymi zostały: Ekloga ogłoszona w 726r. przez cesarza Leona a zawierająca głównie niewielki zbiór przepisów z prawa cywilnego i karnego oraz liczne Bazyliki zawierające materiał zaczerpnięty z bizantyjskich przeróbek digestów i nowel. To właśnie bazyliki są najpełniejszym obrazem prawa rzymskiego-bizantyjskiego. Były one zbiorem jednolitym, lecz miały negatywną cechę polegającą na powtarzaniu przepisów przestarzałych.

Upadek cesarstwa rzymskiego nie pociągnął za sobą upadku prawa rzymskiego a nawet wręcz przeciwnie przyczynił się do jego ekspansji na nowo powstałe kraje europejskie. W germańskich państwach szczepowych, które przyczyniły się do upadku cesarstwa obowiązywała zasada personalności prawa a więc wśród podbitej ludności w dalszym ciągu dominujące znaczenie miały prawa rzymskie. W zwulgaryzowanej postaci. Władcy germańscy na przełomie V i VI w. Ogłosili jako obowiązujące prawa zbiory Leges Romanoe Barbarorum będące materiały czerpane zarówno z leges jak i z ius. Największym sprzymierzeńcem i popularyzatorem prawa rzymskiego okazał się Kościół, który w myśl zasady Ecciesia vivit lege Romana [Kościół żyje wg prawa rzymskiego] pomógł przetrwać myśli prawnej rzymian. Wespół z przemianami społeczno-gospodarczymi w Europie powstała konieczność stworzenia systemu prawnego, który by normował życie ludzi. Prawo germańskie, które wyrosło na gruncie gospodarki naturalnej nie dawało ku temu podstaw. Po powstaniu uniwersytetu w Bolonii w 1088r. a co za tym idzie powstaniu szkoły glosatorów odrodziło się na nowo prawo rzymskie, które wywarło decydujący wpływ na kodeksu niemal wszystkich krajów europejskich. Działalność glosatorów opierała się na źródłach justyniańskich, w których zaznaczali mało zrozumiałe fragmenty wpisami bądź to na marginesie bądź też między liniami.
Szkoła, która także odradzała prawo rzymskie była szkoła komentatorów, którzy pragnęli ożywić prawo rzymskie dostosowując je do nowych warunków życia. Te dwie szkoły doprowadziły do recepcji prawa rzymskiego w Niemczech w XV i XVI w. Dzięki czemu prawo rzymskie na nowo zaczęło powszechnie obowiązywać.

19:31, sublime86
Link Dodaj komentarz »

Brak jest w źródłach rzymskich klasycznej definicji prawa, co jest spowodowane ogólną niechęcią Rzymian do wszelkiego rodzaju definiowania pojęć prawnych. Rzymianie natomiast odróżniali normy prawne od wszystkich innych norm postępowania i co najważniejsze pojmowali je w sposób abstrakcyjny, co umożliwiało im stworzenie ogólnych nakazów lub zakazów dla zachowań ludzkich, które miały (mogły) nastąpić w przyszłości.
Dla Rzymian prawem był zgodny z zasadami słuszności i sprawiedliwości zespół reguł postępowania w społeczności zorganizowanej, usankcjonowany i uchwalony przez tę społeczność lub przez organ wybrany przez tę społeczność i posiadający władzę legislacyjną. Przestrzeganie prawa było gwarantowane w drodze przymusu.
Jak określa je Celus:"Prawo jest sztuką stosowania tego, co dobre i słuszne" czy też Ulpian wg, którego nakazami prawa jest żyć uczciwie, nie krzywdzić drugiego, oddać każdemu to, co mu się należy?
Rzymianie byli dumni ze stworzonych przez siebie norm prawnych i pomimo wielu definicji takich jak dura lex, sed lex, summum ius summa iniuria możemy stwierdzić, że zasady moralne miały pierwszeństwo przed literą prawa a samo prawo obowiązywało aż do czasu, gdy zostało ono odwołane, co dawało poczucie stabilności i sprawiedliwości. Rzymskie prawo jako jedno z pierwszych tworzyło zwarty system oparty na ideach i zasadach ogólnych, stworzyło konstrukcję poszczególnych instytucji prawnych i usystematyzowało je w sposób teoretyczny.

Słowo Celsusa przytoczone w latach późniejszych przez Ulpiana, który obdarzył je swoją aprobatą miały na celu zdefiniowanie prawa jako:" Prawo jest sztuką stosowania tego, co dobre i słuszne " Była to bodajże jedyna próba definiowania pojęć prawnych gdyż jak to określił, Jawolenus " Wszelkie definicje w prawie cywilnych są niebezpieczne " i rzymianie unikali definicji gdyż każdą z nich można było " wywrócić ".
Tak samo działo się i z tą definicją. Pomimo aprobaty najznakomitszych prawników, którzy skrupulatnie ją analizowali i aprobowali spotkać także można słowa, że jest to definicja powierzchowna i nic nie mówiąca.
Zaznaczyć jednak należy, że jest to próba określenia samego IUS a co za tym idzie zakresu i funkcji jego działania. Definicja ta była odzwierciedleniem stosunku ówczesnych Rzymian do Ius (prawo).

Słowo kazuistyka pochodzi od słowa casus - przypadek (prawny)
Kazuistyka prawa Rzymskiego opiera się głównie na działaniach dotyczących konkretnych przypadków a więc na tworzenie przepisów prawnych opartych na konkretnych sytuacjach a nie sytuacjach abstrakcyjnych. Początków kazuistyki dopatrywać się należy w pilnym i doraźnym kształtowaniu się prawo w praktyce codziennej będącej następstwem rozwiązywania codziennych sporów przez jurystów, którzy gromadzili opisy konkretnych przypadków wraz z ich rozstrzygnięciami.
Przez wiele lat starano się zlikwidować kazuistyczny charakter prawa gdyż doprowadzał on do stwarzania sytuacji, w której prawo było zbiorem przypadków trudnych i nieprzejrzystych. Dążenia usystematyzowania prawa dostrzec możemy niemal we wszystkich dokumentach historycznych począwszy od XII tablic.
Stwierdzić należy, że pomimo tych dążeń, kazuistyczny charakter prawa rzymskiego utrzymywał się niemal przez cały czas obowiązywania prawa rzymskiego.
Próby stworzenia usystematyzowanego prawa i z licznymi podziałami i definicjami oraz co najważniejsze z abstrakcyjnymi sytuacjami były coraz silniejsze z biegiem lat, lecz pomimo tego kazuistyczny charakter prawa pozostał bardzo silny i zadecydował o aktualności źródeł prawa rzymskiego.

Najtwardszym podziałem norm prawnych w prawie rzymskim okazał się podział prawa na IUS PUBLICUM i IUS PRIVATUM. Już niemal od początku stosowania prawa spotkać można było rozgraniczenia w tej materii pierwszym źródłem, które jasno precyzuje nam ten podział są słowa Ulpiana - Prawem publicznym jest to, która dotyczy ustroju państwa rzymskiego, prywatnym zaś to, które dotyczy korzyści jednostek.
Z definicji tej stwierdzić możemy, iż kryterium podziału ( rozróżnienia) była korzyść a więc czyjś interes.
Prawo publiczne, więc przynosiło korzyści klasie panującej - do jego zakresu należały normy dotyczące organizacji ludności w postaci państwa. Pozostałe normy ustanowione i dotyczące jednostek, w więc obywateli rzymskich tworzyły prawo prywatne. W przypadkach konfliktu pomiędzy tymi prawami przedkładało się dobro publiczne nad dobro jednostki. Należy jednak zaznaczyć, iż pomimo tego, że największym sukcesem prawa rzymskiego było prawidłowe integrowanie interesu jednostki z interesem społecznym.

Jedną z pierwszych systematyk prawa rzymskiego był układ zastosowany przez Gaiusa a będący zapewne następstwem podziału stosowanego przez jurystów rzymskich a mający swe korzenie najprawdopodobniej w Grecji. Gaius, jako że zajmował się tylko prawem prywatnym, dlatego do tego prawa odnosi się tylko ten podział.
Trójczłonowy podział prawa zastosowany przez Gaiusa zamyka się w jego słowach " Wszelkie prawo, jakim się posługujemy dotyczy albo osób albo rzeczy albo powództw" Mamy, więc do czynienia z prawem osobowym, rzeczowym i procesowym. Systematyka ta została skopiowana przez Justyniana w jego Instytucjach a następnie wywierała głęboki wpływ na szereg kodeksów do XIX w.
Systematyka ta utraciła swoje dominujące znaczenie dopiero po stworzeniu przez pandektystów niemieckich systemu pandektowego - będącego rozwinięciem i udoskonaleniem dawnego systemu rzymskiego.
Pandektyści podzielili prawo na 5 podstawowych działów 1. Część ogólna (mówiąca o podmiotach (prawo osobowe) i przedmiotach stosunków i czynności prawnych. 2. Prawo zobowiązań 3. Prawo rzeczowe 4.Prawo familijne 5. Prawo spadkowe
Analizując systematykę prawa rzymskiego należy zaznaczyć, iż winniśmy to czynić wg Gaiusa gdyż systematyka pandyktyńska powstała znacznie później, lecz nie sposób tego czynić gdyż jest to podział za mało rozczłonkowany i niewygodny w stosowaniu.

Trójczłonowy podział prawa zastosowany przez Gaiusa w słowach "Wszelkie prawo, jakim się posługujemy dotyczy albo osób albo rzeczy albo powództw" " Mamy, więc do czynienia z prawem osobowym, rzeczowym i procesowym. Systematyka ta została skopiowana przez Justyniana w jego Instytucjach a następnie wywierała głęboki wpływ na szereg kodeksów do XIX w.
Systematyka ta utraciła swoje dominujące znaczenie dopiero po stworzeniu przez pandektystów niemieckich systemu pandektowego - będącego rozwinięciem i udoskonaleniem dawnego systemu rzymskiego.

Patrz punkt 5

Trzy określenia związane z prawem i wzajemnie się uzupełniające.
Ius oznacza szeroko pojęte prawo ludzie (świeckie) lub bardziej szczegółowo prawo przedmiotowe ( np. jako Ius publicum - prawo publiczne) tzn. ogół norm, przepisów porządkujących jakąś dziedzinę życia lub tez z innej strony słowo to oznacza uprawnienia - czynności wynikające z prawa podmiotowego ( prawo sprzedaży).
IUSTITIA - jest to sprawiedliwość - bardzo ogólnikowo pojęte ius - a więc wg Cycerona oddanie każdemu prawa, które mu się należy.
IURISPRUDENTIA - wiedza prawnicza jako mądrość zarówno w stosowaniu jak i interpretowaniu prawa oraz łączenie norm prawnych z normami moralnymi.

IUS CIVILE - był to podstawowy zespół norm prawnych obowiązujących w państwie rzymskim a dotyczący niemal wyłącznie obywateli ( civis - obywatel) rzymskich w czasach wcześniejszych z jednej strony - a następnie jako sam termin w czasach późniejszych oznaczenie prawa prywatnego. Ius civile stanowiło początkowo prawa zwyczajowe następnie począwszy od ustawy XII tablic rozwijało się poprzez formy ustawodawcze. Oznaczało ono głównie całe prawo ( publiczne i prywatne) obywateli rzymskich i było najdawniejszą warstwą prawa rzymskiego.

IUS GENTIUM - prawo wspólne stosowane w stosunku do wszystkich ludzi - mieszkańców państwa.
Charakteryzowało się ono w odróżnieniu od ius civile tym, że było świeckie, swobodniejsze, co do formy, dostępne dla wszystkich mieszkańców państwa, ograniczone do sfery stosunków majątkowych i przeznaczone do regulowania obrotu gospodarczego. Było to prawo mniej formalistyczne niż ius civile, nie przywiązywało wagi do formy dokonywania aktów prawnych. Na jego podstawie wykształcił się proces formułkowy znacznie doskonalszy od procesu legislacyjnego.
IUS HONORARIUM - było to prawo stosowane i tworzone przez działalność magistra tury. Miało ono wiele wspólnego z ius civile a poprzez fakt, że co roku było ono odnawiane o doświadczenia w stosowaniu ius civile stanowiło prawo bardziej zbliżone do potrzeb życiowych. Ius honorarium było prawem stosowanym obok ius civile jako jego wspomaganie, poprawianie i uzupełnianie. Z biegiem lat różnice pomiędzy tymi prawami zatarły się w prawie poklasycznym.

Prawo naturalne przyszło do Rzymu najprawdopodobniej z filozofii greckiej jako prawo uniwersalne, niezmienne i zgodne z naturą. Prawo to oznaczało wspólne prawa istot żyjących nie tylko ludzi, ale i zwierząt.
Początkowo było ono porównywane z ius gentium, lecz różnice wynikające z międzyludzkiego porządku społecznego, jakim pozostaje zawsze ius gentium.

Historia państwa rzymskiego zamyka się 13 wieczną klamrą od założenia Rzymu 753r. p.n.e. Do śmierci cesarza Justyniana 565r. n.e. Przez ten okres państwo rzymskie przechodziło głębokie przemiany zarówno terytorialne jak i społeczne oraz ekonomiczne. Z małego organizmu państwowego na początku powstało cesarstwo tak gigantyczne, że nie miało sobie równych w ówczesnym świecie. Formacja społeczno - ekonomiczna była zawsze jednakowa - był to typ państwa niewolniczego, zmieniały się tylko formy państwa z okresu królewskiego (753 - 509 pne) poprzez okres republikański (509-27 pne) i pryncypatu (27-284) a zakończywszy na okresie dominatu (284-476 w zachodniej części i 565 we wschodniej).
Podobnie jak państwo rozwijało się prawo rzymskie. Pierwszy okres nazywany przez historyków okresem prawa starorzymskiego (archaicznego) obowiązywał od powstania Rzymu(753) do wojen punickich (264-146).
Drugim okresem był okres rozwoju i prawa klasycznego. Obowiązywał on od połowy III w. p.n.e. do 235r. n.e. i dzieli się on na podokres prawa przedklasycznego i prawa klasycznego.
Ostatnim okresem jest okres schyłkowy (poklasyczny), który obowiązywał od końca panowania dynastii Sewerów do śmierci cesarza Justyniana I za życia, którego obowiązywał podokres prawa justyniańskiego.

19:30, sublime86
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 01 stycznia 2009

Medvedev’s assertiveness troubles Putin

Published: December 30 2008 17:51 | Last updated: December 30 2008 17:51

It was an innocuous sounding comment in what appeared to be a routine television interview. But in the six days since Dmitry Medvedev, Russia’s president, described his feelings about taking the oath of office in May, the corridors of power have been buzzing.

“The final responsibility for what happens in the country and for the important decisions taken would rest on my shoulders alone and I would not be able to share this responsibility with anyone,” Mr Medvedev told an interviewer.

Usually when discussing such matters he stresses his “consultation” with Vladimir Putin, the prime minister and former president, who all but installed Mr Medvedev in his job and is thought to take most of the big decisions. But this time Mr Medvedev stressed that he was the single constitutionally empowered decision-maker.

Kremlin watchers say this assertiveness seems to be part of a new pattern, with Mr Medvedev appearing frustrated that, in spite of his constitutional power as commander in chief, he is stuck in a subordinate role.

“An apprehension is growing on both sides, particularly the Putin side,” said Dmitry Simes, head of the Nixon Centre in Washington, who spent last week in Moscow.

“No one is quoting Putin as saying anything . . .  But several of Putin’s associates are uneasy about his [Med­vedev’s] new assertiveness.”

Mr Simes said Mr Medvedev had summoned cabinet members and given instructions. “Clearly it was Medvedev reaching out to members of the cabinet on economic issues which normally would be considered Putin’s prerogative.”

A Putin adviser said Mr Medvedev’s remarks in the interview demonstrated a “cavalier” attitude. Mr Simes said: “Medvedev sounded very self-confident. He was not very deferential.”

Personal relations between the two men are warm, but most attempts by Mr Medvedev to pursue independent policies have been thwarted. Anti-corruption measures he championed were changed by Russia’s usually supine parliament in October. According to Russian press reports, plans by Mr Medvedev to appoint independent judges were thwarted by Putin allies.

Mr Medvedev’s big legislative success has been a constitutional change to lengthen the presidential term from four to six years, which has sailed through the approval process. The reason? “Everyone understood that this was Putin’s idea,” said the Russian-language version of Newsweek

Dmitri Trenin, director of the Carnegie Moscow Centre think-tank, said: “I don’t think he [Medvedev] is amused that. . . he is regarded as a junior partner.”

However, the economic crisis could test both men. Lilya Shevtsova of the Carnegie Centre said: “They both understand that the. . . system of power depends on them getting along.”

11:45, sublime86
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 06 października 2008
How financial shocks have shaken politics

When Hank Paulson first came up with his bail-out strategy for the US banking system, he called finance ministers around the world to explain the details. “We need to dynamite this thing,” the US Treasury secretary said of his plan to end the freeze in global credit markets.

One European minister asked what would happen if the Treasury’s $700bn programme to buy up the banks’ toxic debts failed to crack the ice. “We have nothing else,” Mr Paulson replied bluntly. The Treasury secretary seems to have assumed that Congress would do as it was told. Perhaps gilded alumni of Goldman Sachs are unaccustomed to being over-ruled by mere politicians.

We must hope that by now Mr Paulson has a plan B – and, for that matter, a plan C. Even if, as is widely expected, the US House of Representatives overturns itself and passes a version of the package, few experts believe it will be enough of itself to restore trust to the banking system and confidence to the markets.

Endorsement of a flawed plan is now a necessary but not a necessarily sufficient condition for stability. The banks need new capital. Some will probably come from sovereign wealth funds. But taxpayers, Americans and Europeans will also have to stump up further in coming weeks and months.

Whatever the future course of the crisis – and, in the words of one central banker, “no one bets more than a couple of hours ahead on this one” – it is clear that several sticks of Mr Paulson’s dynamite have already exploded under politics.

Most immediately, the maelstrom on Wall Street has transformed the US election campaign. Three weeks or so ago it looked like the contest would be fought on John McCain’s chosen territory. Russia’s invasion of Georgia had put national security up in lights.

Sarah Palin’s addition to the McCain ticket seemed to some (I stress the “some”) a masterstroke: when Mr McCain was not reminding voters he was a war hero, the campaign could be fought on the well-trodden ground of culture wars. Haunted by past defeats, Democrats feared that the election would indeed turn on Barack Obama’s “otherness”.

That was then. We are back now to the economy, stupid. This must be Democrat ground. One message from the crisis has been the complete implosion, along with credit markets, of the authority of George W. Bush’s administration. Mr Bush is jeered by the Republican lawmakers who voted down the first Paulson package.

Mr McCain, for all his efforts at bipartisan grandstanding, will find it hard to escape guilt by association with the Bush administration. The Republican candidate came out of the party conventions three or four points ahead of Mr Obama in the opinion polls. In the latest polls Mr Obama has a lead of six or seven points.

Whatever the US election outcome, the political weather has shifted everywhere. Government is back. We have reached one of those “never again” moments. Even among voters who have little faith in government, things have gone too far. Why did politicians stand idly by while “spivs and speculators” were rigging the markets?

We should be careful here about drawing straight lines between left and right. The political reaction to the crisis has thrown up strange alliances and enmities. Thus some Democrats find themselves on the same side as free-market ideologues from the Republican right in rejecting socialisation of the banks’ losses. The first of these groups wants bankers sent to jail instead; the second worries that the animal spirits of capitalism will be fettered by the state.

Another of many ironies is that the closest ally of a Republican administration in Washington in first backing an open, liberal global financial system (and now the bail-out) has been a left-of-centre government in Britain.

To be fair, Gordon Brown, the British prime minister, has long pressed for better global surveillance of the financial system. But, until recently, he has scarcely been a disciple of tighter regulation. It was on Mr Brown’s recommendation, after all, that Alan Greenspan was honoured with a knighthood; and there is a plaque paying tribute to the now discredited former Federal Reserve chairman in the lobby of the British Treasury.

Peer Steinbrück, Germany’s Social Democrat finance minister, takes the prize for schadenfreude by predicting the crisis marks the end of America’s role as the financial superpower. The SPD is nothing if not predictable. Nicolas Sarkozy, the centre-right French president, by contrast, has tempered his criticisms of the US role. But there are plenty of Christian Democrats in Europe who boast privately that the turmoil provides satisfying vindication of their disdain for “Anglo-Saxon” neo-liberalism.

For their part, many centre-left politicians in Britain initially exulted at the idea that the Bush administration was “nationalising the banks”. Until, that is, the Paulson plan was re-described as a safety net for Wall Street plutocrats.

By the same token, many of those politicians now describing a future with a lot more government and lot less market have been careless of the fiscal realities. All these bail-outs, not to speak of the economic shock that will follow the financial one, are going to push up public borrowing. Even before the crisis, the US, and for that matter the UK, faced a burgeoning budget deficit. More government cannot mean much more spending.

All these tangles and tensions aside, the political ground has shifted. You can see that in Britain. Three weeks ago, Mr Brown seemed headed either for ejection by his own party or for defeat at the hands of David Cameron, the Conservative leader. Playing the “we believe in government card” and emphasising his own experience, Mr Brown seems to have won at least a temporary reprieve.

I am not sure how much difference it will make to Mr Brown’s fortunes in the long run – the voters, after all, have yet to feel the economic cost of the financial crisis. But for the moment at least Mr Cameron is struggling to strike a balance between instinctive deference to the market economy and the voters’ desire for retribution. This week he promised a “day of reckoning” for the authors of the mess, even as he declared that it should not be seen as a reason to bury the market.

Mr Cameron’s dilemma is instructive. Striking the right balance will not be easy – for the Conservative leader or anyone else – amid the cries of the populist lynch mobs on both left and right. But that is what serious politicians must do. Governments need to find a way to restrain financial markets without shackling them.

08:29, sublime86
Link Dodaj komentarz »
European leaders offer united front on crisis

PARIS, Oct 4 - European leaders vowed after crisis talks on Saturday to do all they could to fend off the financial mayhem that snowballed out of Wall Street and is now hitting banks in Europe.

They made statements of principle rather than proposing new concrete measures to deal with the worst financial crisis since the 1930s.

French President Nicolas Sarkozy, host, said that he and the leaders of Germany, Britain and Italy had agreed governments needed to act in a coordinated manner.

But he said he had never gone as far as to propose a pan-European crisis fund for banks -- something Berlin had balked at when talk of it surfaced a few days ago.

”We have taken a solemn undertaking as heads of states and government to support the banks and financial institutions in the face of this crisis,” he told a joint news conference held with other leaders.

German Chancellor Angela Merkel, keen not to become bankroller-in-chief as governments seek a joint response to the worst crisis since the 1930s, said those who caused the trouble must be made to help sort it out.

She stuck to that basic message at the news conference where leaders took turns to stress the need to restore confidence and work with other countries on short- and long-term strategy.

Sarkozy invited the three other leaders to the meeting in the hope of showing unity to restore confidence in the banking sector and an economy on the brink of recession in much of the developed world.

British Prime minister Gordon Brown said no sound and solvent bank would be allowed to fail for lack of liquidity and repeated the point at the news conference.

”We will continue to do whatever is necessary,” he said.

The summit follows approval on Friday by the US Congress of a $700-billion bank bailout plan to tackle a crisis sparked by a housing market collapse and a surge in bad mortgage debt.

”My administration will move as quickly as possible, but the benefits of this package will not all be felt immediately,” US President George W. Bush said in a radio address.

The fall-out from the crisis has redrawn the banking landscape on both sides of the Atlantic, paralysed wholesale money markets and caused huge volatility on stock markets.

As the leaders spoke, Belgium and Luxembourg were racing to find a buyer for what remained of bank and insurance group Fortis after the Netherlands government nationalised the bulk of the troubled Benelux outfit’s Dutch businesses in a rush operation on Friday.

Officials said emergency meetings were taking place in Belgium about the rump left after the 16.8 billion euro nationalisation by the Dutch, which took place less than a week after a first rescue attempt in which the three governments injected 11.2 billion euros ($15.4 billion).

Luxembourg’s economy minister said French bank BNP Paribas was one possible bidder for parts of Fortis and a solution had to be found by the end of the weekend.

The leaders in Paris highlighted several issues that needed to be addressed at a broader level, including a meeting of eurozone and EU finance ministers on Monday and Tuesday and, as soon as possible, a meeting of leaders of the G8 group of developed economic powers.

Among them was a call for restraints on executive pay and a pledge to work in the weeks ahead on the question of bank deposit insurance.

That is likely to focus on whether governments across the European Union should raise bank deposit protection levels to restore confidence.

Ireland annoyed some this week by promising to guarantee all bank deposits, a move that prompted some depositors in Britain to move savings to branches of Irish banks. In other countries, the protection level can be as low as 20,000 euros.

Merkel said that the European Central Bank and European Commission had been asked to discuss the matter with Dublin.

The four countries at the Paris summit are the four largest in Europe and also members of the G7 and G8 clubs of major industrial powers.

The G7 includes the United States, Japan and Canada as well and the G8 includes Russia as well.

European Central Bank President Jean-Claude Trichet and Jean-Claude Juncker, chairman and spokesman for the finance ministers of the euro currency zone, also attended the Paris summit, as did European Commission chief Jose Manuel Barroso.

The $700 billion bail-out approved by the US Congress is earmarked to buy up assets that turned toxic when the US housing market and sub-prime mortgage market collapsed.

Stocks, which had been higher before the vote, dropped, with the S&P 500 index closing at its lowest level in almost four years as investors focused less on recession risk rather than the hope of relief.

08:28, sublime86
Link Dodaj komentarz »
Pawlak: Polska nie odczuje skutków amerykańskiego kryzysu

Wzrost gospodarczy Polski jest zależny od czynników wewnętrznych. Pozwala to mieć nadzieję, że nasza gospodarka utrzyma w przyszłym roku wysokie tempo wzrostu - ocenia w rozmowie zamieszczonej przez "Rzeczpospolitą" wicepremier i minister gospodarki Waldemar Pawlak.

Zobacz powiekszenie
Waldemar Pawlak
Wyjaśnia, że podstawą dynamicznego wzrostu w naszym kraju są z jednej strony spożycie wewnętrzne, a z drugiej ? inwestycje. Te czynniki sprzyjają rozwojowi gospodarki. Polska ma stosunkowo dobrą pozycję, bo nie ma żadnych powiązań, które by przenosiły negatywne zjawiska z USA na grunt polski.

Zdaniem wicepremiera, nie jest to łatwe do określenia przy jakim kursie złotego do euro Polska powinna wejść do ERM2. Potrzebne jest znalezienie równowagi. Po wejściu do UE i strefy Schengen, a także po zwiększeniu wolumenu wymiany międzynarodowej (w latach 2002 ? 2007 nasz eksport wzrósł trzykrotnie, import dwukrotnie), nasze obroty handlowe są na poziomie ok. 300 mld dolarów w stosunku do ok. 500 mld dolarów PKB. - Kupując dużo i eksportując dużo, stajemy się mniej wrażliwi na poziom kursu - podkreśla Pawlak.
Odnosząc się do sytuacji w górnictwie, wicepremier wskazuje, że w tej chwili mamy skumulowane dziesięć lat zaniedbań. Na to nałożyły się jeszcze zupełnie niezrozumiałe eksperymenty z kadrą zarządzającą kopalniami. Doprowadziło to do sytuacji, w której w ubiegłym roku nie zrealizowano planów wydobycia.

- Musimy zatem przegrupować środki i uruchomić inwestycje początkowe, aby węgla na krajowe potrzeby było pod dostatkiem. W tym roku będziemy prowadzili prace nad przegrupowaniem struktury sprzedaży, żeby węgiel został w kraju. Nie ma bowiem uzasadnienia, by sprzedawać go za granicę, a jednocześnie importować gorszy na potrzeby energetyki czy przemysłu koksowego - zapowiada Waldemar Pawlak.

08:25, sublime86
Link Dodaj komentarz »
Zasady prawa cywilnego


1. U podłoża kżdego systemu prawnego, a w jego ramach gałęzi prawa, leżą pewne podstawowe założenia wyrażające charakterystyczne dla danego systemu czy gałęzi rozwiązania instytucjonalne. W sferze prawa cywilnego są one określane jako zasady tego prawa. Stanowia one idee przewodnie obowiązującego u nas kodeksu cywilnego oraz kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a także innych ustaw regulujących stosunki cywilno-prawne.Założenia te stanowią przejawy panujących  w kraju stosunków społeczno-gospodarczych.

Decydująe o zasadach naszego prawa cywilnego podłoże na przełomie lat osiemdziesiątych uległo na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewiędziestątych diamteralnej zmianie. Najogólniej rzecz ujmując, można powiedzieć, że gospodarkę nakazową zastąpiła gospodarka rynkowa, a system polityczny polegający na rządach jednej partii, a więc system określany jako totalitarny- zastąpił ustrój demokratyczny ze wszystkimi właśmiwymi mu instytucjami jak rządy prawa, parlamentaryzm, niezawisłość sądowa, woność jednostki.

Gosporadka nakazowo-rozdzielcza charkateryzowała się tym, że zycie gospodarcze było kształtowane z góry przez idące nakazy i zakazy. Była ięc określana jako gospodarka planowa.

Podstawą gospodarki planowej była własność społeczna, w jej granicach zaś priorytetową pozycję miała własność państwowa: dalszy rozwój miał prowadzić dopełnego upaństwowienia wszelkiego mienia produkcyjnego. W dziedzinie prawa konsekwencją tego było, że własnośc społeczna korzystała z wielu przywilejów, także w sferze prawa cywilnego, np. nieruchomości państwowe nie ulegały zasiedzeniu lub roszczenie o wydanie rzeczy ruchomej stanowiącej własność państwową nie ulegało w stosunku do osoby fizycznej przedwnieniu.

U podstaw ówczesnego ustroju legła idea nacjonalizacji własności prywatnej, idea, którą w przeważającym zakresie zrealizowano już w latach czterdziestych. W szczególności złożyły się na to następujące akty normatywne: 3.01l.1946, o przejęciu na własość pańswta podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, dekret PKWN z 6.09.1944 o przeprowadzeniu reformy ronej, dekret PKWN z 12.12.1944 o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Pańswta.drastyczny charakter ówczesnej sytuacji powgłebiał fakt, że ustawodawca wybrła model nacjonalizacji bez odszkodowania. Nacjonalizację uzupełniały także inne formy uspołecznenia, w szczególności kolektywizacja rolnictwa w drodze tworzenia i popieraniatzw. rolniczych spółdzielni produkcyjnych będących odpowiednikiem radzieckich kołchozów.

Powyższe przeminay gospodarcze przyniosły opłakane skutki. Niedbalstwo, nieuczciwość, brak poczucia odpowiedzialności a także dowolność w planowaniu powodowały, że produkowano towary o niskim standarcie (tzw. buble), które nie wytrzymywały konkurencji z produkcją krajów kapitalistycznychi nieznajdowały w tych krajach nabywców. Produkowano dla samej produkcji i dla wykonania planua nie w tym celu, aby wyprodukowany towar sprzedać. Działo się tak dlatego, że przediębiortstwa uspołecznione nie miały rzeczywistego właściciela. Jednostka państwowa nie mogła sprostać wymaganiom, jakie stawiane są przed prawdziwym właścicielem. Konsekwencja powyższego było załamanie się teog modelu gospodarki w końcu lat osiemdziesiątych.

Te ujemne zjawiska ma usunąć gospodarka wolnego rynku, w ramach której czynnikiem rządzącym życiem gospodarczym jest rynek, a więc działające na nim prawa ekonomiczne, a wśród nich prawo popytu i podazy.Dzięki temu producent produkuje tyle, ile może zbyć i takiej jakości, aby jego towar był na rynku konkurencyjny. W gospodarce tej rządzi zasada równego startu wszystkich podmiotów gospodarujących. Dało temu wyraz orzecenie NSA z 27.02.1991r., w myśl którego uchwała rady narodowej eliminująca ze zfery handlu i usług jednostki uspołecznione jest sprzeczna z zasadą swobody działalności gospodarczej bez względu na formę własności, ograniczenie może miec miejsce tylko w ustawie. Dominujące znaczenie w gospodarce rynkowej ma własność prywatna. W łasność państwowa wwystępuje także, ale w ograniczonym zakresie i tylke wtedy, gdy wymagają teog warunki szczególne. Inaczej mówiąc, konieczna stała się zakojona na szeroka skalę akcja stanowiąca odwrotnośc nacjonalizacji, a więc prywatyzacja mienia państwowego.

08:23, sublime86
Link Dodaj komentarz »